UITNODIGEN

14 november 2017


Soms vraag ik me ‘rare dingen’af. Zo bedacht ik me vanochtend dat ik eigenlijk niet precies weet of uitnodigen het zelfde is als uitgenodigd worden. In eerste instantie is dat natuurlijk een wat wonderlijke vraag. Nee. Natuurlijk is dat niet hetzelfde. Of toch?

Maar… Heeft het misschien wel hetzelfde effect? En zo ja voor wie dan? Een paar bespiegelingen.

  • Als ik iemand uitnodig (voor een kop koffie, een goed gesprek, te verbinden op LinkedIn etc.) dan ontstaat er een systeem. En dat systeem bestaat uit [1] ikzelf, [2] de ander, [3] de verbinding tussen ons en [4] het systeem als geheel. Dus door uit te nodigen is er plotseling meer dan alleen maar twee losse elementen. Als ik door iemand wordt uitgenodigd, dan gebeurd er het zelfde. Het enige verschil is dat het initiatief uitgaat van de ander en niet van mij. Maar verder het zelfde.
  • Als ik word uitgenodigd voor een kop koffie, een goed gesprek, een verbinding op LinkedIn, dan is het niet zo heel erg moeilijk om op die uitnodiging in te gaan. Tijd en plaats zijn misschien een dingetje, maar verder gaat me dat best makkelijk af. Maar andersom, ik nodig de ander uit, dan is er toch schroom. Ik vind dat lastiger…

Toch een wonderlijk patroon. Ik vind het niet zo heel erg moeilijk om in te gaan op een vraag, een uitnodiging, een verzoek om iets – op initiatief van de ander – te doen. Ik vind het best wel moeilijk om zelf de vraag te stellen, iemand anders uit te nodigen, een verzoek aan een ander te doen. En nog lastiger is het om die vraag aan iemand heel direct te stellen. Dus niet aan een groep, maar een jou! Maar wanneer de vraag zo in het algemeen wordt gesteld, zoiets als “wil je je ook inzetten voor de wereldvrede” of “help de panda” dan is dat zo abstract, zo ver weg, dat ik dat soort vragen aan me voorbij laat gaan. Sterker nog, ik zie ze niet eens als vraag die aan mij wordt gesteld.

Waar zit het verschil? Wat maakt nou dat ik wel luister naar een vraag die aan mij persoonlijk wordt gesteld, maar veel moeilijker me kan verbinden met een algemene vraag? En andersom, wat maakt nou dat ik het zelf lastiger vind om een vraag persoonlijk te maken en aan jou te stellen dan om de vraag in het luchtledige af te vuren?

 

Intermezzo: Even een kop koffie gehaald – dat geeft ook de ruimte om eens even na te denken over de vragen die ik net heb opgeroepen…

 

Het lijkt iets te maken te hebben met de mate waarin ik me verbind met de ander. Is die verbinding er niet, dan hoor ik er niet bij en hoor ik ook letterlijk niet dat de vraag wordt gesteld. Is de verbinding er wel, dan hoor ik er wel bij en hoor ik ook de vraag. Het verschil zit ‘m dus in het erbij horen of er niet bij horen. Insluiten of uitsluiten. Deel zijn van een groter geheel, of alleen op de wereld zijn.

Hoor ik erbij, dan hoor ik de vraag en kan ik ‘m ook beantwoorden. Hoor ik er niet bij, dan hoor ik de vraag ook niet en kan ik ‘m dus ook niet beantwoorden. De uitdaging is dus om éérst te verbinden en daarna – waar nodig – de vraag te stellen.

Overigens, verbinden is niet hetzelfde als aardig vinden of gevonden worden. Niet hetzelfde als (altijd) ja zeggen. Verbinden staat voor de ander of dat andere werkelijk in de ogen te kijken. Te omarmen. Er deel van te worden.

Maar dat is misschien iets voor een volgende keer…